ลักษณะคำประพันธ์
กลอนดอกสร้อย
มีฉันทลักษณ์คล้ายกลอนสุภาพ แต่เด่นที่การขึ้นต้นด้วยคำซ้ำและคำว่า “เอ๋ย” และลงท้ายบทด้วย “เอย”
รูปแบบนี้ช่วยสร้างน้ำเสียงรำพึงและครุ่นคิด เหมาะกับเนื้อหาเรื่องชีวิต ความตาย และการปล่อยวาง
จุดสังเกต: เช่น “วังเอ๋ยวังเวง” “ยามเอ๋ยยามนี้” และ “นกเอ๋ยนกแสก”